Linguistic approaches for a systematic analysis of Iranian architecture

Document Type : Original Article

Authors

1 Ph.D. Candidate in Architecture, Faculty of Art and Architecture, West Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran

2 Assistant Professor, Department of Architecture, Faculty of Architecture and Urban Planning, Iran University of Art, Tehran, Iran

3 Assistant Professor, Department of Architecture, Faculty of Art and Architecture, West Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran

4 Associate Professor, Department of Performing Arts, Faculty of Performing Arts and Music, College of Fine Arts, University of Tehran, Tehran, Iran

Abstract

Iranian architectural studies in recent decades, despite significant advances in descriptive and historical dimensions, remain largely unexplored in many aspects, and the weakness of studies in “understanding Iranian architecture” as a theoretical and analytical discipline is distinctly felt. One of the fundamental gaps in this field is the lack of a systematic approach to understanding Iranian architecture that transcends the mere physical description of buildings by addressing structure, meaning, and cultural transformations. Theory, as a tool for analyzing and understanding fundamental concepts, plays a crucial role in achieving a deeper comprehension of architecture, enabling the interpretation of transformations, meanings, and cultural structures within architecture. Linguistics is one of the fields whose potential has received inadequate attention in the study of Iranian architecture. Over the past several decades, linguistics has significantly shaped theoretical frameworks in the social sciences, anthropology, aesthetics, and philosophy. Although architecture has also been influenced by linguistics, compared with the aforementioned fields, fewer efforts have been made in this field. The fundamental similarities between language and architecture, as two structured cultural systems, provide a basis for applying linguistic concepts to architectural analysis. Both constitute structured, meaning-laden systems, and their study yields substantial insights into the modes of thought, dispositions, and ways of life characteristic of the peoples of a given region.
This study explores the theoretical and analytical capacities of linguistics for understanding Iranian architecture by employing linguistic approaches. The structural parallels between language and architecture, as two cultural systems, facilitate the application of linguistic concepts to architectural analysis. The central research question is: “How can linguistic approaches be utilized to develop a systematic and analytical framework for the study of Iranian architecture?” On this basis, two approaches are examined in this study: the comparative approach, which addresses the structural comparison of language and architecture from a cultural perspective, and the method-based approach, which investigates the application of linguistic perspectives to the analysis of architecture.
The primary objective of this research is to formulate a linguistic framework for analyzing Iranian architecture, thereby transcending purely descriptive studies and moving towards structural-semantic interpretations of Iranian architectural forms. The present research is theoretical-conceptual in nature and has been conducted using a qualitative approach employing an analytical-comparative method. Data were collected through document analysis and interpreted via directed content analysis and comparative conceptual analysis. The analytical framework of this study is grounded in structural analogy. In this approach, correspondences are established not merely on the basis of superficial similarities between elements, but rather on the underlying structural relationships between the two domains. At this stage, a common analytical framework was established by relying on the structural analogy between language and architecture: mapping the structural components of language (phoneme, morpheme, word, syntax) onto the structural components of architecture (materials, architectural elements, spatial units, spatial organization). This structural analogy serves as the shared foundation for all subsequent analyses. To apply linguistic perspectives to the understanding of architecture, an analogical transfer procedure was employed, comprising three sequential steps: identification of key concepts within each linguistic approach through directed content analysis; establishment of structural correspondences between linguistic and architectural components based on the predefined structural analogy; and inference of equivalent concepts within the domain of architecture.
The comparative approach, demonstrates that by comparing the structural systems of language and architecture within a given culture, it becomes possible to identify systematic relationships between these two domains. This approach constitutes an effort to recognize the correspondence between the structural features of the Persian language and those of Iranian architecture, suggesting that a deeper understanding of Persian and its cultural patterns can yield more comprehensive insights into the foundational principles of Iranian architecture. The method-based approach, in contrast, employs linguistic perspectives and analytical tools to investigate various dimensions of Iranian architecture. In this research, five linguistic perspectives—historical, typological, formalist, functionalist, and cognitive—were adopted as the basis for analysis.
The findings of this research indicate that the proposed framework not only enables the analysis of Iranian architecture at structural, semantic, and historical levels but also addresses existing gaps in scholarly inquiry. At the structural level, the formalist and typological perspectives facilitate the identification of spatial compositional rules and organizational patterns, while further allowing for the discovery of generative structures that govern architectural form and space. At the semantic level, functionalist and cognitive approaches provide the means to interpret the social roles of space, layered meanings, and culturally embedded conceptualizations inscribed within architectural form. At the historical level, the historical linguistic perspective, including its subfields of etymology, dialectology, and lexical borrowing, enables a systematic investigation of formal and semantic transformations, the genealogy of spatial units, regional architectural variations, and intercultural exchanges.
The principal innovation of this research lies in proposing an operational and systematic framework for applying linguistic approaches to the study of Iranian architecture. By bridging the gap between descriptive-historical accounts and deep theoretical analyses, this framework opens new horizons for interdisciplinary inquiry in the field of Iranian architecture and offers a methodological response to the prevailing theoretical deficit in the “systematic study of architecture.” However, the framework is accompanied by certain limitations. First, the present study is predominantly theoretical-conceptual in nature; consequently, the proposed capacities require empirical validation and further elaboration through case studies. Second, the research did not make use of doctoral dissertations and theses in the fields of architectural history and theory. Third, the structural analogy between language and architecture, if not rigorously applied with methodological precision, risks yielding superficial or unsubstantiated correspondences. The most essential step for future research is the empirical testing of this framework through focused case studies that apply a specific linguistic perspective—such as functionalist or cognitive approaches—to concrete examples of Iranian architecture. Such empirical validation would not only assess the framework’s explanatory power but also create opportunities for its refinement and expansion. In sum, linguistic approaches can thus broaden the scope of realist architectural studies and contribute significantly to identifying the foundational structures of Iranian architecture, understanding its historical and cultural transformations, and formulating a coherent framework for its systematic investigation. In this manner, the present study effectively narrows the gap between descriptive reporting and systematic analytical scholarship.

Keywords

Main Subjects

References

آرلاتو، آنتونی (1384). درآمدی بر زبان‌شناسی تاریخی. ترجمۀ یحیی مدرسی. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
ابوالقاسمی، محسن (1373). تاریخ زبان فارسی. سمت.
ابوالقاسمی، محسن (۱۳۷۴). ریشه‌شناسی (اتیمولوژی). ققنوس.
اتینگهاوزن، ریچارد و گرابار، الگ (1383). هنر و معماری اسلامی (۱)؛ ۶۵۰-۱۲۵۰. ترجمۀ یعقوب آژند. سمت.
باقری، مهری (1371). مقدمات زبانشناسی. دانشگاه تبریز.
البرزی‌ورکی، پرویز (1381). رده شناسی ساخت واژی. پژوهش زبان‌های خارجی، ‍۱۲، ۳-۱۸. https://jor.ut.ac.ir/article_12295.html
البرزی‌ورکی، پرویز (1400). واکاوی مقایسه زبان‌ها. پژوهش‌های زبان‌شناختی در زبان‌های خارجی، ۱۱(۱)، ۱-۱۰. https://doi.org/10.22059/JFLR.2020.291414.695
برومبرژه، کریستیان (1370). مسکن و معماری در جامعۀ روستایی گیلان (مطالعات مردم‌شناسی). ترجمۀ علاءالدین گوشه‌گیر. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
بلوکباشی، علی (1388). در فرهنگ خود زیستن و به فرهنگ‌های دیگر نگریستن. گل‌آذین.
بهشتی، سیدمحمد؛ نجفی، الناز و ابوترابیان، بهنام (۱۴۰۱). ایران کجاست، ایرانی کیست. روزنه.
پارسی، فرامرز (1391). روش طراحی در معماری تاریخی ایران. معمار، ۷۲(۸)، ۷۰-۷۶.
پاکتچی، احمد (1387). الزامات زبان شناختی مطالعات میان رشته‌ای. مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی، ۱(۱)، ۱۱۱-۱۳۵. https://doi.org/10.7508/isih.2009.01.007
پوپ، آرتور اپهام (1387). معماری دورۀ‌ اسلامی؛ مقدمه. آرتور اپهام پوپ  و فیلیس اَکِرمن (ویراستاران)، سیری در هنر ایران (جلد سوم، صص. ۱۱۱۳-۱۱۲۹). ترجمۀ باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی. علمی و فرهنگی.
پیرنیا، محمدکریم (1382). سبک‌شناسی معماری ایرانی. پژوهنده.
پیرنیا، محمدکریم (۱۳۷۸/۱۳۵۰). سبک‌شناسی. گلستان هنر، ۴، ۵۸-۵۰ (چاپ نخست مقاله: هنر و معماری، ۱۰و۱۱، ۵۳-۶۶).
حائری‌مازندرانی، محمدرضا (1395). خانه، فرهنگ، طبیعت: بررسی معماری خانه‌های تاریخی و معاصر به منظور تدوین فرایند و معیارهای طراحی خانه. مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی شهرسازی و معماری.
حسن‌دوست، محمد (1383). فرهنگ ریشه‌شناختی زبان فارسی. فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
حسنی، کیانوش  و نوروزبرازجانی ویدا (1397). الگوی نوین از دستورزبان شکل در معماری خانه امروز؛نمونه موردی: خانه‌های مجموعه ای قاجاری شهرهای تبریز و تهران. باغ‌نظر، ۱۵(۶۳)، ۲۹-۴۰. https://doi.org/10.22034/bagh.2018.67365
حسنی، کیانوش؛ نوروزبرازجانی ویدا و سلامی، محمدرضا (1395). بازخوانی فرم حیاط و فضاهای وابستۀ آن با استفاده از دستور زبان شکل در معماری در یک صد خانۀ دورۀ قاجار شهر کاشان. باغ‌نظر، ۱۳(۴۴)، ۶۵-۷۶. https://www.bagh-sj.com/article_42148.html
حسینی، سیدامیر و بمانیان، محمدرضا (۱۴۰۱). دستور زبان شکل خانه‌های سنتی کاشان: بررسی ساختار شکلی و روابط فضایی ۱۹ خانه تاریخی کاشان. نقش جهان، ۱۲(۲)، ۱-۲۰. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.23224991.1401.12.2.3.5
حسینی، سیدامیر؛ فتحی، شهاب‌الدین؛  بمانیان، محمدرضا و مهدوی‌نژاد، محمدجواد (1403). رمزگشایی عناصر معماری به کمک دستور زبان شکل (گونه‌شناسی فضاهای ۶۴ خانه تاریخی از کاشان، یزد و اصفهان). باغ‌نظر، ۱۲(۱۴۱)، ۵-۱۴. https://doi.org/10.22034/bagh.2025.424282.5497
خزاعی، فاطمه؛ صافی‌زاده، مینا؛ افهمی، رضا و سنوسی‌حسن، احمد (1398). تأثیرپذیری تزیینات معماری کرمان از فرهنگ ایرانی، هندی و چینی (عهد صفویه تا دوران معاصر). باغ‌نظر، ۱۶(۷۲)، ۶۵-۸۰. https://doi.org/10.22034/bagh.2019.87494
دبیرمقدم، محمد (1386). تکوین زبان‌شناسی نظری در جهان و بازنمود آن در ایران. بخارا، ۶۳،  ۱۲۴-۹۷.
دبیرمقدم، محمد (1387 آ). زبان، گونه، گویش و لهجه:کاربردهای بومی و جهانی. ادب‌پژوهی، ۲(۵)، ۹۱-۱۲۸. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.17358027.1387.2.5.4.6
دبیرمقدم، محمد (1387ب). زبان‌شناسی نظری: پیدایش و تکوین دستور زایشی. سمت.
دبیرمقدم، محمد (1392). رده‌شناسی زبان‌های ایرانی (جلد اول). سمت.
راپوپورت، آموس (1382). خاستگاه های فرهنگی معماری. ترجمۀ صدف آل‌رسول و افرا بانک، خیال، ۸، ۵۶-۹۷.
راسخ‌مهند، محمد (1386). اصول و مفاهیم بنیادی زبان‌شناسی شناختی. بخارا، ۶۳، ۱۷۲-۱۹۱.
راسخ‌مهند، محمد (1392). درآمدی بر زبان‌شناسی شناختی؛ نظریه‌ها و مفاهیم. سمت.
راسخ‌مهند، محمد (۱۴۰۰). مکاتب زبان‌شناسی. آگاه.
رضائی‌نیا، عباسعلی (1396). صورت ایوان در معماری ایرانی، از آغاز تا سده‌های نخستین اسلامی. مطالعات معماری ایران، ۶(۱۱)، ۱۴۴-۱۲۵. https://jias.kashanu.ac.ir/article_111784.html
روبینز، رابرت‌هنری (۱۳۹۵). تاریخ مختصر زبان‌شناسی. ترجمۀ علی‌محمد حق‌شناس. مرکز.
زاهدی، کیوان (1388). زبان، تفکر و فرهنگ: دیدگاه‌ها و برهان‌ها. تحقیقات فرهنگی، ۱(۱)، ۱۷-۴۶. https://doi.org/10.7508/ijcr.2009.05.002
شریفی، آزاده (1397). بافت در زبان‌شناسی نقش گرا و کاربست‌های آن در نمونه‌هایی از ادبیات کلاسیک فارسی. مطالعات نقد زبانی و ادبی، ۶و۷، ۷۴-۹۱.
شکوری، رضا و خدادادی، الهام (1393). طرح‌وارۀ سکونت عشایر؛ نمونه موردی عشایر قشقایی سمیرم. باغ‌نظر، ۱۱(۲۸)، ۳-۱۴. https://www.bagh-sj.com/article_4859.html
صفوی، کیوان (1374). واژه‌های قرضی در زبان فارسی. نامۀ فرهنگ، ۱۹، ۹۷-۱۱۱.
صفوی، کیوان (۱۳۹۱). آشنایی با زبان‌شناسی در مطالعات ادب فارسی. علمی.
عزیزمحمدی، فاطمه (1382). بررسی برخی فرآیندهای رایج قرض‌گیری در زبان فارسی. علوم و فناوری اطلاعات، ۱۸(۳و۴)، ۷۴-۷۱.
علوی‌مقدم، سیدبهنام (۱۳۸۴). مکاتب مسلط زبان‌شناسی امروز. رشد آموزش زبان و ادب فارسی، ۷۴، ۸۰-۸۳.
قبادیان وحید (۱۳۸۲). بررسی اقلیمی ابنیۀ سنتی ایران. دانشگاه تهران.
قره‌بگلو، مینو و آشتیانی، حمیدرضا (1401). نقش طرح‌واره‌های ذهنی در شکل‌گیری الگوی مسکن سنتی مراغه. اندیشۀ معماری، ۶(۱۲)، ۴۰-۵۷. https://doi.org/10.30479/at.2022.16654.1843
قزلباش، محمدرضا و ابوالضیاء، فرهاد (1362). الفبای کالبدی خانه سنتی یزد. دفتر تحقیقات و معیارهای فنی.
قیومی‌بیدهندی، مهرداد (۱۳۸۴). بررسی انتقادی چهار تاریخ‌نامۀ معماری ایران. خیال، ۱۵، ۳۷-۴. https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/583403
قیومی‌بیدهندی، مهرداد (۱۳۸۶). ‌
گلفام، ارسلان (1379). شباهت ها و تفاوت های زبانی: جهانی ها و رده شناسی. دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ۴۳(۱۵۵)، ۱۹۰-۱۷۱. https://journals.ut.ac.ir/article_13497.html
گلیجانی‌مقدم، نسرین (۱۳۸۶). تاریخ‌شناسی معماری ایران. دانشگاه تهران.
گیدئون، زیگفرید (۱۳۸۵). فضا، زمان و معماری. ترجمۀ منوچهر مزینی. علمی و فرهنگی.
لباف‌خانیکی، میثم (1391). تحلیل تطبیقی یک فرم خاص در معماری دست‌کند: مهرابه‌های ایرانی و میترائیوم‌های رومی. اثر، ۵۸، ۱۰۸-۹۳.
مارتینه، آندره (۱۳۷۸). اصول زبان‌شناسی عمومی. ترجمۀ سید علاءالدین گوشه‌گیر. دانشگاه شهید چمران اهواز.
مدرسی، یحیی (1393). درآمدی بر جامعه‌شناسی زبان. پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
مشکوة‌الدینی، مهدی (1381). سیر زبان‌شناسی. دانشگاه فردوسی مشهد.
معماریان، غلامحسین (1384). آشنایی با معماری مسکونی ایرانی: گونه‌شناسی برونگرا. دانشگاه علم و صنعت.
معینیان، نرمینه (1392). تحلیل نظریه نسبیت زبانی در پرتو شواهد جامعه‌شناختی و مردم‌شناختی. مطالعات جامعه‌شناسی، ۶(۲۱)، ۷۳-۹۲. https://journals.iau.ir/article_523411.html
ملک‌محمدی‌بیدهندی، حنانه؛ سلطان‌زاده، حسین و ارمغان، مریم (۱۴۰۱). تأثیر معماری خانه‌های چوبی روسیه بر خانه‌های چوبی گمیشان. باغ‌نظر، ۱۹(۱۰۶)، ۱۹-۳۲. https://doi.org/10.22034/bagh.2021.280102.4854
منتظر، بهناز؛ سلطان‌زاده، حسین و حسینی، سیدبهشید (1398). تبیین تأثیر معماری نئوکلاسیک قرن ۱۸ و ۱۹ روسیه بر معماری بناهای اداری-خدماتی ایران (دورۀ قاجار و پهلوی اول). باغ‌نظر، ۱۶(۷۰)، ۷۳-۸۶. https://doi.org/10.22034/bagh.2019.84971
مولتن ویلیام گم‌ول (1350). مختصات و تاریخ زبان‌شناسی. ترجمۀ حسین مریدی. دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، ۲۷(۷)، ۵۸۱-۶۰۱.
مهاجر، مهران و نبوی، محمد (1393). به سوی زبان‌شناسی شعر. آگه.
ناتل‌خانلری، پرویز (۱۳۶۵).  تاریخ زبان فارسی (جلد 1). نشر نو.
ناتل‌خانلری، پرویز. (1347). زبان‌شناسی و زبان فارسی. بنیاد فرهنگ ایران.
نوربرگ-شولتس، کریستیان (1387). معماری: حضور، زبان و مکان. ترجمۀ علیرضا سیداحمیدیان. نیلوفر.
هنله، پل (1378). زبان، اندیشه و فرهنگ. یدالله موقن (ویراستار)، زبان، اندیشه و فرهنگ (صص. ۱-۳۰). هرمس.
هیلن‌برند، رابرت (1393). معماری اسلامی: شکل، کارکرد و معنی. ترجمۀ باقر آیت‌الله‌زاده شیرازی. روزنه.
Agrest, D., & Gandelsonas, M. (1996). Semiotics and architecture: Ideological consumption or theoretical work. In K. Nesbitt (Ed.), Theorizing a new agenda for architecture: An anthology of architectural theory 1965–1995 (pp. 112–121). Princeton Architectural Press.
Alexander, C. (1977). A pattern language: Towns, buildings, construction. Oxford University Press.
Alexander, C. (2004). The nature of order: An essay on the art of building and the nature of the universe. Vol. 1: The phenomenon of life. Center for Environmental Structure.
Anttila, R. (1989). Historical and comparative linguistics. John Benjamins Publishing Company.
Arlotto, A. (1981). Introduction to historical linguistics. University Press of America.
Bennardo, G. (2009). Language, space, and social relationships: A foundational cultural model in Polynesia. Cambridge University Press.
Blair, S. S. (1996). Review of Islamic architecture: Form, function, and meaning, by R. Hillenbrand. The Burlington Magazine, 138(1121), 544–545.
Boeriis, M., & Nørgaard, N. (2013). Architectural discourse: The material realization of framing and discourse in a university building. International Journal of Language and Communication, 38, 71–100. https://doi.org/10.21996/zwjy-v284
Bonnin, P., & Liotta, S.-J. A. (2015). Alfabeto e ideogrammi: Relazioni fra linguaggio, architettura e metropoli in Oriente ed Occidente [Alphabet and ideograms: Relations among language, architecture, and the metropolis in the East and the West]. In M. Pecchioli (Ed.), Cronache dal tecno-medio-evo [Chronicles from the techno-medieval age] (pp. 249–271). Mimesis.
Brown, P. (2015). Language, culture, and spatial cognition. In F. Sharifian (Ed.), The Routledge handbook of language and culture (pp. 261–278). Routledge.
Calmeyer, P. (1994). Babylonische und Assyrische elemente in der achaimenidischen Kunst [Babylonian and Assyrian elements in Achaemenid art]. In H. Sancisi-Weerdenburg, A. Kuhrt, & M. C. Root (Eds.),  Achaemenid history VIII: Continuity and change (pp. 131–147). Nederlands Instituut voor het Nabije Oosten [Netherlands Institute for the Near East].
Campbell, L. (1999). Historical linguistics: An introduction. Edinburgh University Press.
Campbell, L., & Mixco, M. J. (2007). A glossary of historical linguistics. Edinburgh University Press.
Chiou, S., & Krishnamurti, R. (1995a). The grammar of Taiwanese traditional vernacular dwellings. Environment and Planning B: Planning and Design, 22(6), 689–720. https://doi.org/10.1068/b220689
Chiou, S., & Krishnamurti, R. (1995b). The grammatical basis of Chinese traditional architecture. Languages of Design, 3(1), 5–31.
Chomsky, N. (1985). Aspects of the theory of syntax. MIT Press.
Clarke, G., & Crossley, P. (2000). Architecture and language: Constructing identity in European architecture c. 1000–c. 1650. Cambridge University Press.
Curtis, W. J. R. (1996). Modern architecture since 1900 (3rd ed.). Phaidon Press.
Donougho, M. (1987). The language of architecture. Aesthetic Education, 21(3), 53–67.
Downing, F., & Flemming, U. (1981). The bungalows of Buffalo. Environment and Planning B: Planning and Design, 8(3), 269–293. https://doi.org/10.1068/b080269
Eco, U. (1997). Function and sign: The semiotics of architecture. In N. Leach (Ed.), Rethinking architecture: A reader in cultural theory (pp. 173-193). Routledge.
Elmes, J. (1823). Lectures on architecture: Comprising the history of the art from the earliest times to the present day. Priestley and Weale.
Fauziati, E. (2016). Systemic functional linguistics and its implication in foreign language teaching. Prosiding Seminar Nasional Kajian Bahasa dan Pengajarannya, 45–54.
Flemming, U. (1987). More than the sum of parts: The grammar of Queen Anne houses. Environment and Planning B: Planning and Design, 14(3), 323–350. https://doi.org/10.1068/b140323
Forty, A. (2000). Words and buildings: A vocabulary of modern architecture. Thames & Hudson.
Gandelsonas, M. (1998). Linguistics in architecture. In K. M. Hays (Ed.), Architecture theory since 1968 (pp. 112–122). MIT Press.
Gentner, D. (1983). Structure-mapping: A theoretical framework for analogy. Cognitive Science, 7(2), 155–170. https://doi.org/10.1016/S0364-0213(83)80009-3
Gips, J. (1975). Shape grammars and their uses. Springer Basel AG.
Halliday, M. A. K. (2005). On grammar. Continuum.
Halliday, M. A. K., & Hasan, R. (1976). Cohesion in English. Longman.
Halliday, M. A. K., & Matthiessen, C. M. I. M. (2006). Construing experience through meaning. Continuum.
Halliday, M. A. K., & Matthiessen, C. M. I. M. (2014). Halliday’s introduction to functional grammar (4th ed.). Routledge.
Harrer, A. (2018). The paradox of the angled bracket-arm and the unorthodox “speech patterns” of Shanxi regional architecture. Sino-Platonic Papers, 279, 1–42. https://architecturasinica.org/bibl/9ACICTX4
Hays, K. M. (Ed.). (1998). Architecture theory since 1968. MIT Press.
Holyoak, K. J. (2005). Analogy. In K. J. Holyoak & R. G. Morrison (Eds.), The Cambridge handbook of thinking and reasoning (pp. 117–142). Cambridge University Press.
Hsieh, H.-F., & Shannon, S. E. (2005). Three approaches to qualitative content analysis. Qualitative Health Research, 15(9), 1277–1288. https://doi.org/10.1177/1049732305276687
Isozaki, A., & Okazaki, K. (2003). 漢字と建築 [Kanji and architecture]. INAX Shuppan.
Jencks, C. (1977). The language of post-modern architecture. Rizzoli.
Klein, J., Joseph, B., & Fritz, M. (Eds.). (2017). Handbook of comparative and historical Indo-European linguistics. De Gruyter Mouton.
Koning, H., & Eizenberg, J. (1981). The language of the prairie: Frank Lloyd Wright’s prairie houses. Environment and Planning B: Planning and Design, 8(3), 295–323. https://doi.org/10.1068/b080295
Kostof, S. (1995). A history of architecture: Settings and rituals (2nd ed.). Oxford University Press.
Lakawa, A. R. (2015). The relationship between language and architecture: A case study of Betawi cultural village at Setu Babakan, South Jakarta, Indonesia. International Journal of Humanities and Social Science, 5(8), 84–101. https://www.ijhssnet.com/journal/index/3189
Lavin, S. (1992). Quatremère de Quincy and the invention of a modern language of architecture. MIT Press.
Liotta, S.-J. A. (2012a). Patterns, Japanese spatial culture, nature, and generative design. In S.-J. A. Liotta & M. Belfiore (Eds.), Patterns and layering: Japanese spatial culture, nature and architecture (pp. 8–51). Die Gestalten Verlag.
Liotta, S.-J. A. (2012b). Unzipped Tokyo: Language, body, architecture. In D. Radović & D. Boontharm (Eds.), Small Tokyo: Measuring the non-measurable (pp. 24–31). Flick Studio.
Liotta, S.-J. A., & Bonnin, P. (2014). Espace et écriture: Relations entre les idéogrammes chinois et japonais et l’alphabet romain, et la création de l’espace urbain dans l’Asie et l’Europe [Space and writing: Relations between Chinese and Japanese ideograms and the Roman alphabet, and the creation of urban space in Asia and Europe]. In C.-N. Douady (Ed.), De la trace à la trame: La voie, lecture du développement urbain [From trace to fabric: The path, a reading of urban development] (pp. 199-208). L’Harmattan [The Harmattan].
Maziar, A. (2024). Historiography of Iranian art in contemporary Iran: Science vs. ideology / West vs. East / Modernity vs. tradition. mohit.art, Notes #14. https://mohit.art/notes-14/historiography-of-iranian-art-in-contemporary-iran/
Nesbitt, K. (Ed.). (1996). Theorizing a new agenda for architecture: An anthology of architectural theory 1965–1995. Princeton Architectural Press.
Noble, J. (2000). The architectural typology of Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy (1755–1849). Edinburgh Architecture Research, 27, 147–161. https://blogs.ed.ac.uk/ear-journal/wp-content/uploads/sites/3710/2011/11/EAR_27_71.pdf
Norberg-Schulz, C. (1980). Meaning in western architecture. Rizzoli.
Norberg-Schulz, C. (2000). Architecture: Language, presence, place. Skira.
O’Toole, M. (1994). The language of displayed art. Leicester University Press.
O’Toole, M. (2004). Opera ludentes: The Sydney opera house at work and play. In K. L. O’Halloran (Ed.), Multimodal discourse analysis: Systemic-functional perspectives (pp. 11-27). Continuum.
Parry, J. R. (2017). Primal weaving: Structure and meaning in language and architecture. SubStance, 46(3), 125–149. https://doi.org/10.3368/ss.46.3.125
Preziosi, D. (1979). Architecture, language, and meaning: The origins of the built world and its semiotic organization. Mouton.
Remizova, O. (2016). The structure of the architectural language. Architectural Studies, 1(2), 81–86. https://arch-studies.com.ua/en/journals/tom-1-2-2015/pobudova-arkhityekturnoyi-movi
Sayed Ahmad, M., & Hweidi, M. (2023). Space, makan, kūkan: Phenomenology of space through etymology. Critic|all V international conference on architectural design and criticism: Book of abstracts.
Seidl, U. (1994). Achaimenidische Entlehnungen aus der urartäischen Kultur [Achaemenid borrowings from the Urartian culture]. In H. Sancisi-Weerdenburg, A. Kuhrt, & M. C. Root (Eds.), Achaemenid history VIII: Continuity and change (pp. 131-147). Nederlands Instituut voor het Nabije Osten [Netherlands Institute for the Near East].
Sharifian, F. (2017). Cultural linguistics: Cultural conceptualisations and language. John Benjamins.
Stiny, G. (1976). Two exercises in formal composition. Environment and Planning B: Planning and Design, 3(2), 187–210. https://doi.org/10.1068/b030187
Stiny, G., & Gips, J. (1972). Shape grammars and the generative specification of painting and sculpture. In O. R. Petrocelli (Ed.), The best computer papers of 1971 (pp. 125–135). Auerbach.
Stiny, G., & Mitchell, W. J. (1980). The grammar of paradise: On the generation of Mughul gardens. Environment and Planning B: Planning and Design, 7(2), 209–226. https://doi.org/10.1068/b070209
Summerson, J. (1964). The classical language of architecture. MIT Press.
Temple, N. (2020). Architecture and the language debate: Artistic and linguistic exchanges in early modern Italy. Routledge.
Velupillai, V. (2012). An introduction to linguistic typology. John Benjamins Publishing Company.
Völkel, S. (2010). Social structure, space and possession in Tongan culture and language. John Benjamins Publishing Company.
Whorf, B. L. (1953). Linguistic factors in the terminology of Hopi architecture. International Journal of American Linguistics, 19(2), 141–145. https://www.jstor.org/stable/1262812
Witherspoon, G. (1975). The central concepts of Navajo world view (I). Linguistics, 13(161), 69–88. https://doi.org/10.1515/ling.1975.13.161.69
Zevi, B. (1978). The modern language of architecture. University of Washington Press.
Journal of Architecture and Urban Planning
Volume 18, Issue 51
June 2026
Pages 5-43

Files

Share

How to cite

Statistics