دانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299184820250923The application of virtual social media in enhancing public participation in urban management; Exploring the experience and perceptions of Tehran`s urban managersکاربرد شبکه‌های اجتماعی مجازی در افزایش مشارکت شهروندان در مدیریت شهری؛ بررسی تجربه و ادراک مدیران شهر تهران429144110.30480/aup.2025.5591.2202FAریحانهامینیکارشناس ارشد مدیریت شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانمرجانشرفیاستادیار گروه برنامه‌ریزی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانJournal Article20241125Social media platforms have emerged as significant tools in urban management, enabling increased interaction between citizens and city managers. This study aims to explore the role of social media in enhancing citizen participation in urban management, focusing on the experiences of urban managers in Tehran. The research employs a mixed-methods approach to collect data and better understand the perceptions of city managers and citizens, utilizing interviews and social media monitoring. The interviews were conducted in a semi-structured manner with city managers, journalists, and urban activists who act as liaisons between the public and city managers. A total of 17 participants were interviewed. The analysis of concepts in the coding framework was carried out at three levels of abstraction using MAXQDA software. The study also aims to create a model for monitoring social media platforms to improve urban participation by analyzing the communication dynamics between city managers and citizens. It examines how city managers engage with residents through platforms like Instagram and X (formerly Twitter) and assesses user interactions with their content. The research focused on 15 senior city managers, including council members and individuals in executive roles, to ensure diverse representation. Monitoring took place over two three-month periods, comparing the social media activities of both current and former city managers during their terms. The findings reveal significant insights into the opportunities and challenges of social media usage in Tehran's urban management. On the one hand, many city managers primarily use social media platforms as tools for broadcasting information, relying on one-way communication that limits dialogue and interaction. This approach often stems from a lack of training and awareness about the participatory potential of these platforms. On the other hand, citizens exhibit a strong interest in using social media platforms to voice their opinions, share concerns, and collaborate on problem-solving. Platforms such as Instagram and X have emerged as spaces where citizens discuss urban issues, propose solutions, and hold city managers accountable. The study identifies obstacles to citizen participation, such as a lack of media literacy, limited awareness of civic rights, and distrust toward city management. At the macro level, strategies employed by city managers on social media platforms such as controlling information, targeting journalists and activists, engaging in populist behavior, suppressing critics, and using one-sided communication have contributed to citizens' lack of trust and disengagement from social responsibilities. The study highlights the importance of participation in urban management and how the lack of a participatory mechanism has led to negative consequences. This includes voluntary passivity among city managers and increased distrust and passivity among citizens. The findings reveal a significant gap between citizens and the central government, posing challenges to citizen participation in Tehran's city management. Additionally, filtering and access restrictions on these platforms have widened that gap. A lack of transparency and the misuse of social media platforms by profit-driven individuals further exacerbate this issue. The study emphasizes the importance of city managers being aware of how they use social media and adopting the right strategies to build trust and encourage citizen participation.شبکه‌های اجتماعی مجازی شکل جدیدی از ارتباط و تعامل را به ارمغان آورده‌اند. این شبکه‌ها به ابزار مشارکتی قدرتمند در تعامل دوسویه و راحت‌تر شهروندان با مدیران شهری تبدیل شده‌اند. استفاده از این شبکه‌ها به مدیران شهری این امکان را می‌دهد تا درکنار تعامل، به جستجوی افکار، شناخت سریع مشکل‌ها و حل آن‌ها به کمک مردم، بپردازند. پژوهش حاضر با رویکردی آمیخته و با هدف تحلیل کاربرد شبکه‌های اجتماعی در افزایش مشارکت شهروندان در مدیریت شهری انجام شده است تا با بررسی ادراک و تجربه مدیران شهری ازطریق تحلیل محتوایِ کیفیِ مصاحبه‌هایِ نیمه‌ساختاریافته و تحلیل رفتار مدیران و شهروندان در شبکه‌های اینستاگرام و ایکس، ظرفیت‌ها و چالش‌های کاربرد آن‌ها را در نظام مدیریت شهری تهران تبیین کند. یافته‌ها بیانگر آن است که شرایط زمینه‌ای در ایران با توجه به محدودیت‌های اعمال‌شده بر شبکه‌های اجتماعی تفاوت ساختاری کلانی با دیگر کشورها دارد. از یک‌سو همان‌‌گونه که فیلترینگ شهروندان را با چالش مواجه کرده، مانع ارتباط مؤثر مدیران شهری با شهروندان به‌دلیل منع قانونی حضور آن‌ها در این شبکه‌ها نیز شده است. ازسوی‌دیگر مدیران شهری از ظرفیت‌های شبکه‌های اجتماعی با هدف جلب مشارکت شهروندان، آگاهی نداشته و بهرهبرداری آن‌ها از این شبکه‌ها حداکثر به اطلاع‌رسانی و گزارش اقدام محدود می‌شود. محدودیت‌ها در سطح کلان و استراتژی‌های منفعت‌طلبانۀ آنان در استفاده از این شبکه‌ها و فراگیری مشارکت نمایشی درنتیجه نبود سازوکارهای مشارکتی، در عمل منجر به انفعال خودخواسته مدیران شهری و بی‌اعتمادی و انفعال شهروندان از مسئولیت‌های اجتماعی شده است. https://aup.journal.art.ac.ir/article_1441_66a092b0df93b2d3caf0a282aa16afaa.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299184820250923Systematic review of stakeholders` engagement in watershed spatial planning: Causes and reasonsمروری نظام‌مند بر نقش‌آفرینی بهره‌وران در برنامه‌ریزی فضایی حوضه‌های آبریز: علت‌ها و دلایل3055143810.30480/aup.2025.5830.2252FAفائزههمدانچیپژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانوحیدهابراهیمنیااستادیار گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمظفرصرافیاستاد گروه طراحی و برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250428Spatial planning in watersheds serves as a pivotal framework for sustainable natural resource management yet, it confronts multifaceted challenges arising from conflicting priorities, including tensions between economic growth and climate adaptation, sectoral competition over water resource utilization, and divergent stakeholder interests. Watersheds frequently span multiple jurisdictions governed by heterogeneous institutions with disparate objectives and responsibilities. This administrative fragmentation, compounded by the diversity of stakeholder interests (governmental, private, and local), exacerbates institutional and social complexities in planning processes. Studies underscore that ineffective stakeholder engagement in decision-making not only escalates costs and prolongs implementation timelines but also heightens the risk of developmental program failures. Consequently, integrated planning with inclusive stakeholder engagement is recognized as a critical strategy to mitigate conflicts and achieve sustainability objectives. Strategic spatial planning, emphasizing the harmonization of indigenous and technical knowledge alongside across-sectoral coordination, has emerged as a central paradigm in watershed management. Nevertheless, there are significant gaps in the practical implementation of this concept, including the absence of clear criteria for stakeholder selection, ambiguity in evaluating their influence, and weak institutional structures for effective multi-level coordination. Additionally, factors such as competing interests, lack of mutual trust, and institutional inefficiencies in accountability constitute major barriers to stakeholder engagement. This study systematically identifies and analyzes causal and reasoning factors influencing stakeholder engagement in watershed spatial planning. Employing a systematic review methodology integrated with qualitative content analysis, data were extracted from 58 peer-reviewed articles in Persian and English using open coding. Key findings reveal that stakeholder engagement is shaped by a complex interplay of institutional-structural, environmental, social, and role- performance dimensions. Institutional-structural prerequisites include multi-level governance frameworks, transparent policy, clearly delineated roles and responsibilities across governance tiers, and sustainable financial mechanisms. Environmental factors, such as climate variability, uneven natural resource distribution, and environmental hazards, necessitate context-driven planning approaches rooted in localized ecological knowledge. The social context emphasizes trust, commitment, perceived justice, social capital, and indigenous knowledge. Additionally, the structure of role performance is influenced by the timing of entry into the planning process, methods and strategies, motivations, objectives, and role typologies. Despite broad academic consensus on the imperative of stakeholder engagement, persistent barriers—such as the absence of binding legal frameworks, infrastructural deficits, financial resource constraints, and inadequate attention to temporal dynamics—impede its practical realization. Thus, achieving effective watershed governance demands the development of integrated, adaptive, and context-sensitive mechanisms to empower stakeholders across scales. This study holds implications at both the research and policy-making levels. From a research perspective, by identifying key factors and proposing a theoretical framework, this study provides a foundation for future conceptual modeling, and methodological integration. Furthermore, the identified gaps in analyzing the dynamics of stakeholders’ roles and leveraging indigenous knowledge chart a clear path for future research. At the policy-making level, the findings can serve as a basis for designing mechanisms for stakeholder engagement, revising institutional arrangements, formulating coordinated cross-sectoral policies, and defining the precise roles and responsibilities of stakeholders in the spatial planning of watershed. Ultimately, this will contribute to enhancing efficiency, reducing conflicts, and strengthening sustainable governance of natural resources.برنامه‌ریزی فضایی حوضه‌های آبریز به‌عنوان ابزاری کلیدی برای مدیریت پایدار منابع طبیعی، با چالش‌هایی ازجمله تعارض میان اهداف اقتصادی و الزامات محیط‌زیستی، رقابت بر سر نوع بهرهبرداری از منابع آب، و تداخل منافع بین‌بخشی مواجه است. نقش‌آفرینی بهره‌وران در فرایند تصمیم‌گیری، نقشی اساسی در کاهش تعارض‌ها و ارتقاء اثربخشی اجرای طرح‌ها ایفا می‌کند. هدف این پژوهش، شناسایی و تحلیل نظام‌مند عوامل علّی و دلیل‌آوری مؤثر بر نقش‌آفرینی بهره‌وران در برنامه‌ریزی فضایی حوضه‌های آبریز برای تحقق اهداف پایداری است. روش پژوهش مرور نظام‌مند همراه با تحلیل محتوای کیفی پیشینه پژوهشی بوده و داده‌ها از ۳۴ مقاله علمی پژوهشی انگلیسی‌زبان منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۵ و 24 مقاله فارسی منتشرشده در بازه زمانی 1394 تا 1403 گردآوری و با کدگذاری باز تحلیل شده‌اند. مقوله‌های اصلی نشان‌دهنده عوامل مؤثر بر نقش‌آفرینی بهره‌وران در برنامه‌ریزی حوضه آبریز است، که در ابعاد نهادی ساختاری، محیطی، زمینه اجتماعی و ساختار ایفای نقش مطرح شدند. یافته‌ها نشان داد که بسیاری از پژوهش‌های موجود نتوانسته‌اند به‌طور یکپارچه به ابعاد مختلف نقش‌آفرینی بهره‌وران بپردازند. این پژوهش براساس چارچوب نظری تلفیقی استخراج‌شده از تحلیل منابع، ضمن تبیین پیچیدگی‌های نهادی و زمینه‌ای نقش‌آفرینی بهره‌وران، بستری برای ادراک عمیق‌تر نقش آنان در سطح پژوهشی و مبنایی علمی برای تعریف روشن‌تر نقش و مسئولیت بهره‌وران در سطوح مختلف برنامه‌ریزی فضایی حوضه‌های آبریز ایران در سطح سیاست‌گذاری فراهم می‌سازد.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1438_97a0430541dcffb5f618c4b7d36227c7.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299184820250923Spatial analysis of metro station areas in the Tehran using transit-oriented development (TOD) principlesتحلیل فضایی محدوده ایستگاه‌‌های متروی کلانشهر تهران با استفاده از اصول توسعه حمل‌ونقل همگانی (TOD)5683143410.30480/aup.2025.5728.2226FAسیامکبدراستادیار گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمیلادتفنگچی مهیاریدکتری شهرسازی، دانشکده شهرسازی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20250220Transit-oriented development (TOD) has become an influential concept in urban planning, aimed at fostering more sustainable urban environments through the integration of land use and transportation systems. TOD encourages higher density, and mixed-use development within walkable distances of public transport nodes, reducing reliance on private vehicles. In the context of rapidly expanding urban regions, this approach is particularly relevant. The Tehran metropolis—having experienced a population increase of nearly twentyfold over the past century—faces mounting challenges related to urban sprawl, unbalanced land use distribution, inefficient transportation systems, and increased intra-city travel distances. These dynamics highlight the urgent need for transit-integrated urban development models. This study investigates the spatial potential of TOD implementation across Tehran by focusing on the station areas surrounding public transport infrastructure. Unlike previous research, which often concentrates on isolated case studies of individual stations or lacks comprehensive classification, this study provides a citywide spatial assessment of TOD readiness. The primary objective is to evaluate the suitability of station catchment areas—defined by an 800-meter walkable distance—for TOD criteria and to classify these areas based on spatial and functional attributes. The methodological framework of the study centeres on the integration of spatial analysis with statistical modeling. Using Geographic Information Systems (GIS), 137 transit stations located within the municipal boundaries of Tehran were selected as the spatial units of analysis. A network-based service-area analysis was conducted to delineate the actual walking distance of 800 meters around each station, ensuring more accurate urban spatial representations than simple Euclidean buffers. Subsequently, a set of TOD-related indicators was measured within each station area. These indicators encompassed variables such as residential density, access to commercial centers, availability of urban services and infrastructure, connectivity to public transport modes, land-use mix, and the presence of green and open spaces. The data were compiled from multiple urban and transportation datasets and standardized for comparability across all station areas. To reduce dimensionality and uncover latent structures among the indicators, Exploratory Factor Analysis (EFA) was applied. This statistical technique enabled the identification of six principal components representing the core dimensions of TOD performance: (1) access to dense residential areas, (2) access to commercial/business centers, (3) availability of urban services and infrastructure, (4) proximity to other modes of public transport, (5) diversity of land uses, and (6) access to green and open space. Following the EFA, cluster analysis was employed to classify the 137 station areas into typologically distinct groups based on their factor scores. Six TOD station typologies were identified, reflecting varying degrees of readiness and potential for TOD-oriented transformation. These typologies capture the heterogeneity of Tehran’s urban form and transport integration, from highly connected and dense central areas to peripheral zones lacking critical TOD features. The analysis revealed that while certain clusters possess favorable conditions for TOD implementation, others fall significantly short of the minimum requirements, particularly in terms of mixed land use and connectivity. These findings underscore the necessity for differentiated planning strategies at both citywide and district levels. In areas with high TOD potential, policies should support mixed-use infill development and improved transit services. In less developed areas, foundational infrastructure and land-use rebalancing are essential preconditions for TOD success. By leveraging spatial and statistical methodologies in a complementary manner, this research offers a robust analytical framework for assessing TOD opportunities and challenges in large metropolitan regions. The results contribute to a broader understanding of how spatial typologies of station areas can inform transit-integrated urban development strategies, with specific implications for Tehran’s future urban and transportation planning agendas.رشد جمعیت شهرها درکنار توسعۀ کالبدی پراکنده و توزیع نامتوازن کاربری‌ها و تراکم‌ها، موجب طولانی شدن سفرها شده است و شهرها را با مشکلاتی چون ناکارآمدی سیستم‌های حمل‌ونقل، کمبود دسترسی به خدمات و فاصله میان عرصه‌های کار و سکونت و پیامدهای ناشی از ترافیک مواجه کرده است. یکی‌از راهکارهایی که به‌منظور کاهش سهم سفرهای شخصی و بهرهبرداری از سایر روش‌های حمل‌ونقلی درکنار افزایش کارآمدی استفاده از فضا مطرح شده «توسعه مبتنی‌بر حمل‌ونقل همگانی» است. با وجود اهمیت «توسعه مبتنی‌بر حمل‌ونقل همگانی»، تحلیل یکپارچه‌ای از امکان‌پذیری به‌کارگیری این رویکرد به‌صورت فضایی انجام نشده است. لذا هدف اصلی این مقاله بررسی میزان تناسب محدوده ایستگاهی متروی کلانشهر تهران، جهت پیاده‌سازی اصول و معیارهای توسعه مبتنی‌بر حمل‌ونقل با به‌کارگیری روش تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل خوشه‌ای است. یافته‌های پژوهش مبین آن است که عوامل دسترسی به پهنه‌های متراکم سکونت، دسترسی به مراکز کسب‌و‌کار، دسترسی به خدمات و زیرساخت‌های شهری، دسترسی به حمل‌ونقل عمومی، دسترسی به کاربری مختلط و دسترسی به فضای سبز و باز به‌ترتیب بیشترین اهمیت را در کلانشهر تهران دارند. افزون‌بر آن، برخی‌از محدوده‌های ایستگاهی نیاز به تقویت ترکیب، تراکم و دسترسی داشته و این درحالی است که برخی‌از محدوده‌های ایستگاهی شرایط لازم برای تحقق توسعه مبتنی‌بر حمل‌ونقل همگانی را ندارند.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1434_9b67726c6f14f848354f895975d2e489.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299184820250923Assessment of the role of local parks in improving thermal comfort of outdoor spaces in arid and hot climates: A case study of Amirabad Park in Shahrezaارزیابی نقش پارک‌های محلی بر بهبود آسایش حرارتی فضای باز در اقلیم گرم‌وخشک؛ بررسی موردی پارک امیرآباد شهرضا84113143310.30480/aup.2025.5754.2232FAمحسناحمدیپژوهشگر دکتری معماری منظر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانسید حسنتقواییدانشیار گروه معماری منظر، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمنصورهطاهبازدانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250311Neighborhood parks serve as fundamental elements of urban spaces, offering extensive environmental, social, and cultural benefits. These green spaces significantly enhance urban life quality and contribute to thermal comfort improvement while mitigating the urban heat island effect, particularly in hot and arid climates. Despite their importance, the role of indigenous elements, such as native plant species and locally sourced materials, in regulating thermal conditions and assessing environmental comfort has not been thoroughly investigated. This research gap limits the effective integration of microclimate-responsive strategies into urban landscape planning and design. Addressing this issue is crucial for optimizing thermal conditions and enhancing human well-being in urban settings. This study aims to evaluate thermal comfort in small-scale open spaces and neighborhood parks to improve the microclimate of the Amirabad neighborhood in Shahreza, Iran, during summer and winter. The research focuses on identifying effective materials, vegetation, and water features that contribute to thermal regulation. The ultimate goal is to develop context-sensitive landscape design recommendations that enhance climate resilience and sustainability in urban environments, particularly in regions characterized by extreme temperatures. The study employs an interdisciplinary approach, incorporating literature review, field surveys, and computational simulations. The fieldwork involves measuring and recording key climatic variables, including air temperature, relative humidity, and wind speed. Additionally, structured questionnaires assess users’ thermal preferences and satisfaction levels. Simultaneously with the collection of field data on site, based on Taghvaei's model of "Fundamental Values and Factors of Landscape" (FVFL), an assessment of the park's landscape and its boundaries was conducted. The research further utilizes ENVI-met software (version 5.0.3) to simulate optimal design scenarios for summer and winter, providing insights into how different landscape elements influence microclimatic conditions. The findings indicate that material selection and vegetation significantly impact thermal comfort in open spaces. High-albedo crushed granite was identified as the most effective ground cover material due to its ability to lower surface temperature and enhance thermal comfort indices. Additionally, native tree species with broad canopies, such as Fraxinus excelsior (ash) and Ulmus minor (elm), play a vital role in providing shade, reducing ambient temperatures, and improving user comfort levels. Furthermore, the integration of water bodies in park designs has a positive effect on microclimatic conditions, as it increases humidity and lowers temperatures, particularly during summer. The study underscores the necessity of integrating native vegetation, high-albedo materials, and water features into urban park designs to enhance thermal comfort, mitigate the urban heat island effect, and promote climate resilience in hot and arid regions. These strategies contribute to energy conservation and encourage the utilization of locally available resources, fostering sustainable urban development. By implementing these approaches, cities can achieve greater climatic adaptability and environmental sustainability. The research findings provide a scientific basis for developing climate-responsive landscape design guidelines and urban planning policies, ensuring long-term improvements in the quality and functionality of open urban spaces. Ultimately, this study contributes to the broader discourse on sustainable urban environments by emphasizing the role of nature-based solutions in addressing climate challenges and enhancing the livability of urban neighborhoods.پارک‌های محله‌ای به‌عنوان یکی‌از عناصر کلیدی فضای شهری، نقش مهمّی در ارتقای کیفیت زندگی و بهبود آسایش حرارتی دارند. بااین‌حال، تأثیر گونه‌های گیاهی بومی و مصالح محلی در تنظیم شرایط خرداقلیم شهری، به‌ویژه در مناطق گرم‌وخشک، به‌طور جامع بررسی نشده است. این پژوهش با هدف ارزیابی شرایط آسایش حرارتی در پارک‌های محلی و فضاهای باز کوچک‌مقیاس، با تأکید بر نقش گونه‌های گیاهی و مصالح بومی، در بهبود خرداقلیم محله امیرآباد شهرضا طی دو فصل تابستان و زمستان انجام شده است. روش تحقیق شامل مطالعات کتابخانه‌ای، پایش‌های میدانی و شبیه‌سازی رایانه‌ای با نرم‌افزار ENVI-met است. در بخش میدانی، داده‌های اقلیمی (دما، رطوبت نسبی و سرعت باد) جمع‌آوری و پرسشنامه‌های ترجیحات حرارتی کاربران تحلیل شد. همچنین، از مدل «ارزش‌ها و عوامل سازنده منظر» (FVFL) برای ارزیابی ویژگی‌های منظر استفاده شد. نتایج نشان داد که انتخاب مصالح و گونه‌های گیاهی مناسب تأثیر بسزایی در تعدیل شرایط حرارتی دارد. مصالحی مانند گرانیت خردشده با آلبدوی بالا موجب کاهش دمای سطح شده و گونه‌های درختی بومی مانند زبان‌گنجشک و نارون با ایجاد سایه مؤثر، آسایش حرارتی کاربران را بهبود می‌بخشند. همچنین، گنجاندن بدنه‌های آبی سبب کاهش دما و افزایش رطوبت در تابستان می‌شوند. این یافته‌ها می‌توانند به تدوین راهنماهای طراحی اقلیمی و برنامه‌ریزی منظر در مناطق گرم‌وخشک کمک کنند.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1433_69e598fc0ace6ff041d7a634be7a2657.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299184820250923Identification and analysis of post-occupancy evaluation tools in the interior spaces of healthcare centersشناسایی و تحلیل ابزارهای ارزیابی پس‌از بهرهبرداری در فضای داخلی مراکز بهداشتی و مراقبتی114135143710.30480/aup.2025.5398.2165FAآزادهفرزادپوردانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانقاسممطلبیدانشیار دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20240721The optimal environment in health and care spaces has a positive effect on various health-related outcomes, such as length of stay, resource consumption, and stress. In this regard, monitoring internal built environment evaluation tools will impact how we evaluate and improve the quality of these spaces. This research aims to review existing review studies that have summarized and assessed various quality assessment tools for the physical environments of medical centers. It also aims to analyze studies that have compared and evaluated environment assessment tools in interior spaces designed for healthcare facilities to determine the areas in which comprehensive investigations have been undertaken in this domain. Furthermore, it seeks to ascertain the foundations upon which these studies have established their focus areas and classification criteria for the tools. Lastly, the study seeks to identify any discernible deficiencies or opportunities in these studies. There are only scattered studies focused on developing assessment tools for healthcare environments. This study adopted an umbrella review approach and a comprehensive perspective to evaluate and analyze the literature. A systematic review was conducted in the Medline, CINAHL, WOS, and PubMed databases. The selected articles were subjected to meta-analysis. This method uses statistical methods to synthesize and analyze data and findings from a systematic review. In the review of articles with related keywords, 623 review articles were found. After reviewing the abstracts and titles of these articles and finally removing the articles that did not meet the research criteria, a total of 8 studies met the research criteria. Three reviews focus on tools used in the departments of oncology, emergency care, and dementia care. Two review studies investigate the orientation of tools along two axes: sustainability/health and functional/theoretical. Additionally, three other review studies analyze policymaking in adopting evaluation strategies, validation of tools, and tools that consider the flexibility of spaces. The analysis reveals that many tools in the interior spaces of healthcare centers are outdated and lack solid contemporary theoretical foundations. Although many tools were found for measuring the quality of the physical health environment, these tools failed to observe the necessary distribution and allocation in critical parts of the hospital. By reading this article, experts and managers in the healthcare field will gain insights into how to evaluate these spaces and understand the progress made in this area to date. Also, reading this article will help architects, interior designers, researchers, and healthcare space managers make better decisions in evaluating and improving the interior spaces of these centers, facilitating the comparison of physical environment assessment tools in health and care centers, introducing physical environment evaluation tools available in health and care spaces, and recognizing the study gap in the field of evaluating the internal environment of health and care centers. Incorporating assessment tools, indicators, and interior design elements like acoustics, lighting, and spatial planning, along with architecture and design concepts, enhances the potential for uncovering fresh insights in the systematic review. محیط مطلوب در فضاهای بهداشتی و مراقبتی، تأثیر مثبتی بر انواع پیامدهای مرتبط با سلامتی مانند مدت اقامت، مصرف مسکن و استرس دارد. در این راستا پایش ابزارهای ارزیابی محیط داخلی ساخته شده داخلی بر نحوه ارزیابی و بهبود کیفیت این فضاها تاثیرگزار خواهد بود. این مطالعه قصد دارد با تحلیل مطالعات مروری که به بررسی این ابزارها پرداخته‌‌اند، مشخص نماید که مطالعات جامع در این حوزه در چه زمینه‌‌هایی صورت گرفته است. همچنین حوزه تمرکز و معیارهای دسته‌بندی ابزارها در این مطالعات بر چه اساسی بوده و درنهایت چه نقصان‌‌ها یا پتانسیل‌‌هایی در این مطالعات قابل مشاهده است. در این مطالعه با نگاهی جامع‌‌نگر از روش چترگونه ادبیات مروری موضوع (بررسی مقالات مروری )، به‌منظور تحلیل و بررسی متون بهره گرفته شد. این مرور به روش سیستماتیک چترگونه در پایگاه‌‌های استنادی Web Of Science، PubMed و Scopus و همچنین کتابخانه کاکرین صورت گرفت. مقالات منتخب با فرا- تحلیل مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که ابزارهای ارزیابی محیط داخلی، بیشتر بر ارزیابی بیمارستان به‌صورت فضای داخلی یکپارچه تمرکز دارند و کمتر به نیازهای خاص بخش‌های مختلف توجه می‌کنند. همچنین نیاز به پژوهش‌های بیشتر درزمینۀ توسعه و اعتبارسنجی ابزارهای تخصصی‌تر و گسترش دامنه موضوعات مطالعات قابل مشاهده است.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1437_01f9f6662e18eba686621f3602371b61.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299184820250923Investigation and drawing of geometric patterns with heterogeneous rosettes based on Tony Lee's mathematical theoriesبررسی و ترسیم گره با شمسه‌های ناهمگون با تکیه بر نظریات ریاضی تونی لی136154143610.30480/aup.2025.5799.2250FAمهدیعزیزی همدانیدانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایرانغلامحسینمعماریاناستاد گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایراناصغرمحمدمرادیاستاد گروه مرمت، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایرانJournal Article20250417Geometric patterns in Islamic art and their mathematical aspects have been a subject of keen interest for researchers in this field. Individuals such as Tony Lee took significant strides in this direction with their manuscripts in 1967, and this work has continued to the present day. Composite geometric patterns with heterogeneous rosettes are a type of geometric design observed in historical sources such as the treatise Risāla fi Tadākhul al- Ashkāl al- Mutashābiha wa al-Muwāfaqa (On the Interlocking of Similar and Complementary Shapes) from the 9th century Hijri, as well as in historical structures across the Islamic world. These patterns have consistently captivated traditional artisans and contemporary researchers due to the diversity of rosettes and their geometric complexities. In this article, we aim to explore the mathematical relationship between two heterogeneous rosettes, as articulated by Tony Lee, and apply this understanding to the drawing of geometric patterns. To render these patterns, the polygonal-in-contact (PIC) edge method has been employed. This study reveals that implementing heterogeneous patterns—despite their mathematical compatibility for adjacency—requires distinct contextual frameworks for each, as they are inherently dissimilar. Furthermore, by analyzing the symmetry groups of geometric patterns, a field explored by mathematicians since 1977, the requisite symmetry group for knots with heterogeneous rosettes has been identified. The research demonstrates that mathematical analysis alone is insufficient to establish the similarity of these patterns; instead, differences in the required symmetry groups for rosettes become apparent through their practical illustration. In examining the drawing of interlace patterns (gereh) with heterogeneous rosettes, we demonstrated that a single symmetry logic applicable to ten-fold patterns cannot be generalized to other configurations. Instead, three types of symmetry frameworks—square, rectangular, and triangular—are required for rendering rosettes. For composite eight- and twelve-fold patterns, a quarter-square framework can be constructed by reflecting a right-angled triangle, mirroring the methodology used in ten-fold patterns. However, this logic does not extend to other composite patterns. For instance, (9-12) and (18-6) knots necessitate triangular symmetry frameworks, while (14-7) and (18-8) knots require adjustments to the background repetition and rosette positioning relative to one another. Additionally, similar to eight- and twelve-fold patterns, these rosettes can be re-rendered in symmetry frameworks with diverse configurations. This study investigates the mathematical relationship between heterogeneous rosettes and proportional symmetry frameworks in Islamic geometric patterns, grounded in Tony Lee’s theories. Key findings reveal a specific mathematical correlation between the number of rosette vertices (m,n) and radial division parameters (p,q), expressed by the formula : (1/2 =q/n + p/m )This formula enables the proportional design of heterogeneous rosettes while preserving geometric harmony. However, practical implementation demands alignment with the 17 crystallographic symmetry groups (e.g., p6m, p4m). Our work highlights that rendering patterns via mathematical logic within radial grid infrastructures (the standard method) requires modifications to rosette placement, background elements, and auxiliary motifs to achieve space-filling configurations. This principle also applies to patterns incorporating more than two rosettes.نقوش هندسی در هنر اسلامی و جنبۀ ریاضی آن یکی‌از موضوع‌های مورد علاقه پژوهشگران این حوزه بوده است. افرادی مانند تونی لی با دست‌نوشته‌های خود در سال ۱۹۶۷ گام مهمی در این مسیر برداشته و تاکنون ادامه یافته است. این مقاله با تکیه بر نظریه‌های ریاضی لی، به بررسی رابطه بین شمسه‌های ناهمگون و واگیره‌های متناسب می‌پردازد. لی با فرمولی ریاضی ارتباط بین تعداد رئوس شمسه‌ها (M, N) و پارامترهای تقسیم شعاع‌ها (p, q) را بیان می‌کند. این رابطه امکان ترسیم نقوش ترکیبی با شمسه‌های متفاوت (مانند ۸-۱۶، ۹-۱۲، یا ۱۰-۱۰) را فراهم می‌کند. بااین‌حال، پژوهش حاضر نشان می‌دهد که تحلیل صرفاً ریاضی برای ایجاد الگوهای جاپرکن (تکرارپذیر) کافی نیست و تطابق با گروه‌های تقارنی ۱۷گانه ضروری است. با استفاده از روش چندضلعی در لبه (PIC) و نرم‌افزار اتوکد ، نقوشی مانند گره‌های ترکیبی هشت-دوازده و نه-دوازده ترسیم شده و مشکلات مرتبط با تکثیر آن‌ها درزمینه‌های مختلف (مربع، مستطیل، شش‌ضلعی) بررسی گردید. نتایج ترسیم گره‌های با رابطه ریاضی مشابه نشان می‌دهند که هر شمسه ناهمگون به گروه تقارنی خاصی نیاز دارد و نمی‌توان از منطق یکسانِ تقارنیِ گره‌های همگون (مانند گره ده) برای تمام ترکیبات استفاده کرد. درنهایت، این پژوهش تأکید می‌کند که طراحی نقوش ناهمگون نه‌تنها به فرمول‌های ریاضی، بلکه به درک عمیق از تقارن، زمینۀ تکرارپذیر، و سازگاری هندسی شمسه‌ها وابسته است.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1436_fdd6319b6d10e8cf409c0732f50b4986.pdf