دانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299174620250321The problematization of informality in Iran; Structural violence in the production of an anti-life space for the underprivilegedمسئلهمندی غیررسمیبودگی در ایران؛ خشونت ساختاری در تولیدِ فضای پادزیستِ تهیدستان423139910.30480/aup.2025.5597.2203FAمظفرصرافیاستاد گروه طراحی و برنامهریزی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20241130The current process of dominant development is characterized by an escalation of social cleavages and the perpetuation of widespread poverty, particularly in the Global South. This cleavage is reflected in the increasing prevalence of urban slums, which are home to over one billion people, and the polarization of wealth among the top one percent of the global population. Iran has likewise witnessed a significant increase in the number of slum dwellers, amounting to twenty-five million in 2023. This figure is nearly equivalent to the number of people living below the poverty line in Iran. A substantial portion of this slum population consists of informal settlers, whose numbers have risen from one and a half million in 1976 to fifteen million today. The scope of this article is confined to informal settlements and the way of life associated with informality. In addressing informality, conventional policies are categorized into six approaches: 1) Ignorance based on the belief in the gradual disappearance of informality due to national economic development; 2) Demolition in the name of law enforcement and crime prevention; 3) Partial provision of public housing; 4) Site and service schemes and self-help housing; 5) Selective formalization of informal settlements; and 6) Enabling marginalized communities by acknowledging the right to the city. While the sequence of these policies suggests a progressive approach toward achieving social justice, none adequately address the root causes of the informality problem. At the macro level, the fundamental issue in Iran arises from the imitation of neo-liberal development patterns, which have polarized urban spaces and marginalized the poor in the Global South. At the meso level, urban land speculation by the rentier state, aimed at capital accumulation, has resulted in the commodification of space and anti-life ramifications for the impoverished. At the micro level, the social construction of informality as an unlawful act and a crime-related issue ignores the existential logic of “to be or not to be” for impoverished citizens. This leads to structural violence by monopolizing urban space production with unaffordable urban standards for the poor. In this context, the cooptation of urban planners as agents of the power structure plays a crucial role in undermining their public interest mission. Overall, addressing the informality problem requires, on one hand, a transformation of the prevailing development pattern to prevent urban unsustainability, and on the other hand, the practice of good governance that respects the right to the city for the poor. Given that informal settlements typically exhibit a lower ecological footprint due to their reduced per capita consumption of energy, water, land, and materials, they may be more suitable for accommodating sustainable patterns while enhancing the quality of their living conditions. Regarding the urban planning profession, this article suggests that the antagonistic duality of formal versus informal spaces is a social construction by those in power and needs to be set aside by urban planners who aim to provide living spaces for the impoverished. This perspective recognizes informality not only as a way of life but also as a survival strategy for the poor, necessitating facilitation and mediation by planners to achieve decent living conditions.روند بهاصطلاح «توسعهٔ جهانی» در زمانهٔ همروزگار، همانا تشدید شکاف اجتماعی و ماندگاری فقرگسترده بهویژه در جهانِ جنوب است. این شکاف در افزایش سکونتگاههای فرودستان شهری با جمعیتی بیشاز یک میلیارد نفر و قطبی شدن ثروت نزد یک درصد ثروتمندان جهان بازتاب داشته است. در ایران نیز شاهد رشد چشمگیر باشندگانِ سکونتگاههای فرودست و چندین برابر شدن آنها در پنجاه سال اخیر (حدود ۲۵ میلیون نفر در بافتهای فرسوده و سکونتگاههای غیررسمی شهری) بودهایم. رویارویی متداول با این مشکل ازسوی حکومت با فرادستی فرهنگی، برساخت اجتماعیِ منجر به سرکوب و حذف بوده است که با انگِ ننگ، انگلی بودن و جرمخیزی آن، زمینهسازی غیرقانونی بودن اسکان غیررسمی را فراهم کرده است؛ این درواقع خشونتی ساختاری است که زیستفضای برآمده از ارادهٔ خودبنیاد تهیدستان را مغشوش میکند. برنامهریزان شهری با دانشی برخاسته از قدرت، و در سودای جهانی نوواره، با قواعد و طرحهای شهرسازی به برونشدگی نیازمندترین شهروندان از فضای رسمی توسعهٔ شهر و خشونت ساختاری یاری میرسانند. ازاینرو، رهیافت مسئلهمندی (پرابلماتیک)، بنیاد دانش کنونی را که خود تولید مسئله میکند به چالش میکشد و چارهجوئی ریشهنگرانه (رادیکال) برای پرداختن به علت برانگیزانندهٔ دیگر علتها و معلولها را برای برنامهریزان سفارش میکند. در این نوشتار مسئلهمندی غیررسمیبودگی فضائی در سطوح عام و خاص در ایران به بحث گذاشته میشود تا در پرتو این بینش، کنشِ دگرگونهای برای رهائی هممیهنهای تهیدستمان بهبار نشیند. جانمایهٔ این بحث، کنارگذاشتن انگارهٔ توسعهٔ متداول در جهانِ شمال برای زدودن گسلهای اجتماعی و باور به حق بهشهر در جهانِ جنوب است و سپس، روی آوردن به انگارهٔ توسعهای بهگونهای دیگر که دربرگیرندهٔ همگان و با تعادل اکولوژیک بر زمینهٔ ایران برای پایداری باشد. برای تحقق این برآیند، فرایندِ حکمروائی شایسته کلیدی است که از نتایج آن، رفع انحصارِ تولید فضا توسط فرادستان و پذیرش تولیدِ زیستفضای فرودستان به همراه توانمندسازی اجتماعات آنها برای فرارویش بهپایداری است.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1399_5c75cea164d1e2df3d6c16dc5dea5355.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299174620250321A review of the new urban laboratory ecosystem with emphasis on the role of virtual reality laboratories in smart developmentمروری بر اکوسیستم نوین آزمایشگاههای شهری با تأکید بر نقش آزمایشگاههای واقعیت مجازی در توسعه هوشمند2448137210.30480/aup.2024.5393.2164FAامیرشکیبامنشدانشیار گروه طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانمهشیدقربانیاناستادیار گروه معماری منظر (هنرهای کاربردی)، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایرانعلیریاحی دهکردیپژوهشگر دکتری شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانسوگلایزدیدانشآموخته کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانپریساضیف الدینیدانشآموخته کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانJournal Article20240713In recent years, experiment-based urban planning has emerged as a powerful tool for creating smarter, more responsive cities. Urban laboratories have become essential spaces for testing innovative solutions to complex urban challenges, playing an increasingly important role in urban studies. Among these, virtual reality (VR) laboratories represent one of the most impactful and cutting-edge developments, offering numerous advantages over traditional urban design and planning methods. This review study aims to examine the concepts of urban experimentation, urban laboratories, and their various types, with a specific focus on virtual reality laboratories and their role in advancing urban studies. Employing a developmental approach, the research utilizes document analysis and case studies to explore the potential of VR laboratories in urban planning and design. Virtual reality technology allows designers to experience their plans in a fully immersive environment, as if they were physically present in the space. This capability facilitates collaboration among designers, planners, and other stakeholders while also increasing public participation in the design process. VR laboratories enable more accurate visualization of cities and living environments, allowing professionals to virtually test the impacts of various urban policies and development plans without the need for physical alterations. The findings of this study demonstrate that VR laboratories effectively enhance urban environments through innovative methods, facilitating the development of creative solutions to real-world challenges in urban settings. By providing a platform for precise visualization and experimentation, VR laboratories enable data-driven decision-making with greater accuracy, ultimately improving the efficiency of urban systems. Moreover, VR laboratories can significantly increase public engagement in urban planning processes. By offering rich and realistic experiences, they empower citizens to participate more effectively in urban planning and development. This increased stakeholder involvement leads to more inclusive and representative urban designs that better reflect the needs and preferences of the community. The integration of VR technology in urban planning also offers cost-effective solutions for testing and refining urban interventions before implementation. This approach reduces the risks associated with large-scale urban projects and allows for iterative improvements based on virtual simulations and feedback. Furthermore, VR laboratories contribute to the development of smart cities by enabling the integration and visualization of complex data sets. This capability supports the creation of more sustainable, efficient, and livable urban environments by allowing planners to optimize various urban systems, such as transportation, energy, and public services. In conclusion, this research highlights the transformative potential of virtual reality laboratories in urban studies and smart city development. By providing immersive, interactive, and data-rich environments for urban experimentation, VR laboratories are poised to revolutionize the way we plan, design, and manage cities. As this technology continues to evolve, it promises to play an increasingly crucial role in addressing urban challenges and creating more resilient, sustainable, and inclusive cities for the future. The continuous advancements in VR technology will enable urban planners to better anticipate and mitigate the effects of rapid urbanization, climate change, and social inequality. By integrating VR laboratories into the urban planning framework, cities can become more adaptive and responsive to the dynamic needs of their populations, ultimately fostering environments that promote well-being, equity, and innovation.امروزه شهرسازی مبتنیبر آزمایش توانسته است به هوشمندتر شدن شهرها کمک کند. برای طی کردن این مسیر، آزمایشگاههای شهری مکانهایی بسیار حیاتی هستند که به مرور جایگاه مهمی درحوزه مطالعات شهری پیدا کردهاند. در این میان آزمایشگاههای واقعیت مجازی بهطور فزایندهای درحوزه معماری و شهرسازی کاربرد پیدا کردهاند. این پژوهش با هدف بررسی و مرور مفهوم آزمایشگاههای شهری و انواع آنها، بهطور خاص به آزمایشگاههای واقعیت مجازی و نقش آنها در پیشبرد مطالعات شهری پرداخته است. روشهای پژوهشی این مقاله شامل مطالعه اسنادی و موردی است و رویکرد نظری آن قیاسی و قلمرو زمانی آن مقطعی محسوب میشود. نتایج این پژوهش نشان میدهد که آزمایشگاههای واقعیت مجازی توسعه راهحلهای خلاقانه برای مقابله با چالشهای واقعی در محیطهای شهری را تسهیل می کنند. این فنّاوری امکان تجسمبخشی دقیقتری از شهرها و محیطهای زندگی را فراهم کرده و به متخصصان اجازه میدهد تا بهطور مجازی و بدون نیاز به تغییرات کالبدی، تأثیرات مختلف سیاستهای شهرسازی و طرحهای توسعه را آزمون نمایند. همچنین، آزمایشگاههای واقعیت مجازی میتوانند سطح مشارکت عمومی را در فرایندهای شهرسازی بهطور چشمگیری افزایش دهند و با ارائه تجربیات غنی و واقعگرایانه، شهروندان را قادر سازند تا بهطور مؤثرتری در برنامهریزی و توسعه شهری مشارکت نمایند.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1372_d4e31287944737c79d75e168a1368a59.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299174620250321The relationship between neighborhood environmental qualities and depression among adolescents and young adults residing in Yazd cityرابطه کیفیتهای محیطی محله با افسردگی نوجوانان و جوانان ساکن در یزد5071139110.30480/aup.2025.5467.2182FAفاطمهدهقاندکتری طراحیشهری، گروه برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایرانکورشگلکاراستاد گروه برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایرانپانته آحکیمیاناستادیار گروه برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایرانJournal Article20240903Depression is the most prevalent mental disorder worldwide, including in Iran, and it poses an important issue not only as a debilitating illness but also due to its associated disease burden, pathogenicity, suicide rates, and its destructive effects on societal function and the economy. Consequently, it is particularly sensitive among vulnerable groups, including adolescents and young adults. The psychological effects of the built environment, especially in neighborhoods where individuals interact for extended periods, on depression during the sensitive periods of adolescence and youth are undeniable. Today, the failure to focus on the quality of the neighborhood environment contributes to negative sentiments, which are linked to depression in these demographic groups across urban areas. Thus, a critical problem is the insufficient attention to the direct impacts of the quality of the built environment on the depression of adolescents and young adults. This issue, exacerbated by the increasing prevalence of depression in urban settings, highlights the necessity for cooperation in urban design and the development of foundational understandings from an urban design perspective, adopting a comprehensive approach. However, few studies have investigated this issue among these populations in Asian countries, particularly in Iran. Therefore, the primary aim of this study is to assess the potential of urban design in neighborhoods to reduce depression among adolescents and young adults living in these areas. Accordingly, this article explores the effects of neighborhood environmental qualities on depression in Yazd, Iran.This research utilized a quantitative method and was conducted as a survey-type study. Data were collected from 194 individuals aged 15 to 35 residing in three neighborhoods of the city: historical, middle, and new. The qualities of the objective and perceived environment, as well as measures of depression, were assessed through the Analytical Audit Tool (for evaluating the objective environment of the neighborhoods), NEWS-Y (for measuring neighborhood environments based on residents’ perceptions), and the BDI-II (for assessing residents’ depression). Regression analysis and ANOVA tests were employed to analyze the relationships. The findings indicated that, except for legibility, permeability, and climatic comfort, the qualities of land use diversity, security, safety, housing quality, sociability, aesthetics, sensory richness, place attachment, and environmental cleanliness were significantly and inversely related to depression. Therefore, functional, ecological, and experiential-aesthetic qualities have a relationship with depression. Additionally, based on the results, the role of environmental quality in depression is significant due to the multitude of influencing factors involved. This relationship is stronger in the historical neighborhood, which has lower environmental quality, but its intensity decreases in the middle and new neighborhoods, which possess higher environmental quality. As a result, the prevention and treatment of depression require a comprehensive and interdisciplinary approach in which the quality of the built environment and the principles of urban design play a critical role. Therefore, improving the environmental quality of neighborhoods can serve as an effective adaptive strategy for reducing depression among adolescents and young adults, particularly in historical neighborhoods, thus yielding more stable outcomes alongside the broader benefit of reducing public depression.اثرات روانی محیط انسانساخت محله بر افسردگی در دوره حساس نوجوانی و جوانی غیرقابل انکار است چنانکه امروزه، بیتوجهی به کیفیت محیط محله با ایجاد احساسات منفی، منجر به تشدید افسردگی این قشر در شهرها شده است. بااینوجود، مطالعات اندکی پیرامون این موضوع و این قشر در کشورهای آسیایی بهویژه ایران انجام شده است. ازاینرو مقاله حاضر، با هدف بررسی رابطه کیفیتهای محیطی محله با افسردگی نوجوانان و جوانان تدوین شده است. این پژوهش، کمی و از نوع پیمایشی است و دادهها از 194 فرد 35-15ساله ساکن در سه محله در بافتهای تاریخی، میانی و جدید شهر یزد گردآوری شد. کیفیتهای محیط عینی و ادراکشده و افسردگی بهترتیب ازطریق ابزار ممیزی Analytic Audit Tool و پرسشنامههای NEWS-Y وBDI-II سنجش شد و برای تحلیل روابط از تحلیل رگرسیون و آزمون آنوا استفاده شد. یافتهها نشان میدهد به جز سه کیفیت خوانایی، نفوذپذیری و آسایش اقلیمی، سایر کیفیتهای گوناگونی، امنیت، ایمنی، کیفیت مسکن، اجتماعپذیری، زیبایی، غنای حسی، دلبستگی به مکان و پاکیزگی ارتباط معنادار و معکوسی با افسردگی دارند و نقش آنها با توجه به تعدد عوامل تأثیرگذار، قابل توجه است که در محله تاریخی (با کیفیت محیطی پایینتر) قویتر است. درنتیجه ارتقاء کیفیت محیط محله میتواند راهبرد انطباقی مؤثری در کاهش افسردگی نوجوانان و جوانان خصوصاً در محلات تاریخی باشد که ضمن منفعت در کاهش افسردگی عموم، اثر پایدارتری نیز به همراه دارد. https://aup.journal.art.ac.ir/article_1391_b99ba2df259f45ac39f313ccb7d20999.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299174620250321Cognitive skills of architects in crafting participatory narrativesمهارتهای شناختی معماران در خلق روایتهای مشارکتی7296139210.30480/aup.2025.5290.2139FAاحمدمرتضویپژوهشگر دکتری معماری، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانحمید رضاانصاریاستادیار گروه معماری، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانلیلاعلی پوراستادیار گروه معماری، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20240429The complexities inherent in the participatory design process necessitate that designers acquire a diverse range of specialized skills to engage effectively and meaningfully with their peers. These essential skills encompass not only visionary capabilities that enable designers to conceptualize innovative solutions but also a nuanced and comprehensive understanding of various architectural issues and challenges that may arise during collaboration. To gain deeper insights into these vital skills, it is imperative to explore and critically analyze existing research on participatory architecture. This exploration will involve synthesizing the main concepts, theories, and findings presented in the literature, thereby providing a clearer understanding of the competencies required for successful collaboration in architectural design. By delving into these scholarly works, designers can better equip themselves with the knowledge and skills necessary to navigate the complexities of participatory environments, ultimately enhancing their effectiveness and contributions to collective projects. This study aims to identify and categorize existing research focused on the cognitive skills required by architects in participatory contexts, define participatory architecture as it pertains to these cognitive skills, and outline the specific cognitive skills necessary for architects involved in participatory processes. Employing a qualitative review methodology, relevant studies were collected and categorized, followed by thematic analysis and coding. A keyword network was generated using VOS VIEWER software to illustrate the connections among various concepts, leading to the articulation of the cognitive requirements for architects in participatory settings. The findings reveal two primary categories of participation: engagement with fellow architects and interaction with the community, comprising six subgroups. Participatory architecture is defined as a narrative-driven dialogue among citizens aimed at generating new stories. Conceptual network analysis indicates that architects must possess a diverse array of cognitive characteristics to engage effectively in participatory processes. These characteristics include the ability to discover, interpret, and apply narrative and emotional dimensions related to key concepts such as the city, home, democracy, perception, and poverty. Architects should view the city as a complex web of cultural narratives and utilize the concept of "land" to connect with the historical and cultural roots of its inhabitants. Regarding the notion of home, architects must be sensitive to gender issues and the meanings of residential spaces while interpreting the physical impacts of residents and understanding the significance of place in informal settlements. In terms of democracy and rights, participatory architects should maintain a strong commitment to citizenship rights and equality, enabling them to resolve intergenerational conflicts and adapt to changing conditions. They must also facilitate dialogues that may be culturally or socially conflicting and decentralize established concepts. In the realm of perception, architects should grasp narratives and intertextual concepts within social contexts, connecting with the hidden layers of the social psyche while appreciating the importance of open structures and the notion of incompleteness in social arts. Finally, concerning poverty and deprivation, architects should engage in dialogues with marginalized communities and connect with narratives related to disability and the emotional needs of neglected users.پیچیدگیهای فرایند مشارکتی باعث میشود که طراح برای حضور در این فرایند نیازمند کسب تواناییهای ویژهای باشد. بخشی از این تواناییها مربوط به مهارتهای بینشی نزد معماران است. جهت درک مهارتهای بینشی میتوان پژوهشهای مربوط به معماری مشارکتی را مطالعه و اصلیترین مفاهیم حوزه را تجزیه، تحلیل و ترکیب کرد. بر این اساس پژوهش حاضر، سه هدف را دنبال میکند: الف) شناسایی و دستهبندی پژوهشهای مربوط به مهارتهای شناختی یک معمار در فرایند مشارکتی. ب) ارائه تعریف معماری مشارکتی معطوف به مهارتهای شناختی مورد نیاز معماران. ج) مهارتهای شناختی مورد نیاز برای معماران در فرایند مشارکت. در نتیجه این پژوهش مطالعهای مروری است که براساس روش سنتزپژوهی کیفی و کدگذاری مضامین محتوایی حاصل شده است. همچنین با استفاده از نرمافزار VOS VIEWER شبکه کلیدواژهها استخراج و براساس تحلیل آنها الزامات شناختی بیان شدهاند. نتایج نشان میدهد که دو گروه کلی مشارکت با معماران و مردم و شش زیرگروه قابل تفکیک هستند. براساس تعریف ارائه شده، مشارکت گفتوگویی روایی و مرکزگریزِ میانشهروندی برای خلق داستانهای جدید است. همچنین معمار مشارکتی باید دارای توانایی ساخت و بازخوانی داستانهایی درزمینۀ مفاهیم شهر، مسکن، دموکراسی، ادراک و فقر باشد که بر رویکردهای انتقادی و مرکزگریز تمرکز داشته باشند. او باید نسبت به ورود به فرایندی تفسیری و چندسویه آگاه بوده و قادر به شناخت اجزای روایت و تفسیر آن باشد.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1392_59ba933a9ae068660d7dda30291b086d.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299174620250321The effect of non-steady state thermal indices of building walls on energy consumption; Case study: A residential house in hot and dry climate of Birjandاثر شاخصهای ناپایدار حرارتی جدارههای ساختمانی بر میزان مصرف انرژی؛ بررسی موردی: خانه مسکونی در اقلیم گرموخشک بیرجند98121140010.30480/aup.2025.5476.2185FAفهیمهنظریکارشناس ارشد معماری، دانشکده مهندسی گرگان، دانشگاه گلستان، گرگان، ایرانمحمدفرخزاددانشیار گروه مهندسی معماری، دانشکده مهندسی گرگان، دانشگاه گلستان، گرگان، ایرانعلی اکبرحیدریدانشیار گروه فنّاوری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایرانJournal Article20240906According to global primary energy consumption statistics, buildings significantly contribute to energy consumption, with an observed annual increase in this regard. As a consequence, buildings are responsible for greenhouse gas emissions and climate change. Therefore, it is essential to mitigate adverse environmental effects by reducing energy consumption. Heat transfer through the walls of buildings plays a crucial role in this context, and thermal performance significantly affects both energy consumption and the thermal comfort of indoor spaces. Since heat transfer through the walls is closely related to variations in indoor temperature, outdoor temperature, and the materials used in construction, it directly influences both cooling and heating loads. This study aims to achieve optimal performance by identifying the thermal behavior of materials to reduce energy consumption via external walls. Consequently, an understanding of the performance of materials in exterior walls is essential to measure their physical behavior in response to changes in outdoor temperature. To reduce energy consumption, two parameters—decrement factor and time lag—can create significant thermal inertia. However, there are many non-steady-state thermal indices, such as thermal transmittance, volumetric specific heat, and surface factor, and the impact of each on building energy consumption has been investigated through calculations. The non-steady-state thermal indices of walls depend on two important factors: material type and wall thickness. The study results indicate that wall thickness has a greater effect than the type of material used in the wall. The material type can lead to significant differences in the numerical values of indices such as volumetric specific heat, thermal admittance, thermal transmittance, time lag, and time lead. Increasing wall thickness reduces thermal indices such as thermal transmittance, decrement factor, and time lag (surface factor) while increasing the time lag (decrement factor). Thermal admittance, surface factor, and time lead show no significant relationship with wall thickness. Additionally, by designing a residential unit in the hot-dry climate of Birjand (Iran), the effects of each non-steady-state thermal index on energy consumption were simulated. The results indicated that indices such as thermal transmittance, thermal admittance, and volumetric specific heat have direct effects on cooling and heating energy consumption; an increase in these three parameters leads to higher cooling and heating energy consumption in buildings. Conversely, indices such as surface factor, time lag, and time lead negatively affect cooling and heating energy consumption, with their increase resulting in reduced annual energy consumption. However, the decrement factor and time lag have no significant effect on building energy consumption, with their correlations being weak and negligible. The annual energy consumption of buildings in this climate can be reduced by using materials with good thermal insulation properties. The simulation results indicate that the lowest annual heating and cooling energy consumption is associated with buildings constructed from AAC blocks, 3D concrete panels, and Perlite blocks. In contrast, the highest energy consumption occurs when using precast concrete, Liper blocks, or various types of clay bricks in the external walls.انتقال حرارت ازطریق جدارههای ساختمانها سهم زیادی در میزان مصرف انرژی دارند و عملکرد حرارتی آنها در برقراری آسایش حرارتی فضاها مؤثر است. انتقال حرارت جدارهها بهطور مستقیم بر میزان بار حرارتی ساختمان تأثیرگذار است. در این پژوهش تلاش شده که بتوان با تشخیص رفتار حرارتی مصالح در کاهش مصرف انرژی ازطریق جدارههای خارجی، به عملکرد مطلوبی دست یافت. در شرایط ناپایدار حرارتی شاخصهای متعددی چون ضریب انتشار حرارت، گرمای ویژه حجمی و ضریب سطح وجود دارند که با محاسبات، اثر هرکدام بر میزان مصرف انرژی ساختمان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که ضخامت مؤثرتر از نوع مصالح به کار رفته در جداره است. پذیرش حرارتی، ضریب سطح و زمان انتقال حرارت به هوای داخل، با ضخامت جداره ارتباط محسوسی ندارند. همچنین، با طراحی واحد مسکونی در اقلیم بیرجند، اثرات هریک از شاخصهای ناپایدار حرارتی در میزان مصرف انرژی شبیهسازی شد. نتایج نشان داد که شاخصهای ضریب انتشار حرارت، پذیرش حرارتی و گرمای ویژه حجمی، اثرات مستقیم و ضریب سطح، زمان تأخیر تابشی آن و زمان انتقال حرارت به هوای داخل اثرات معکوسی بر میزان مصرف انرژی سرمایش و گرمایش دارند. شاخصهای ضریب کاهش و زمان تأخیر آن، اثر محسوسی بر مصرف انرژی ساختمان نداشتهاند.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1400_4751c601855c1ed37dee1555b26fe252.pdfدانشگاه هنر ایراننامه معماری و شهرسازی2717-1299174620250321The role of citizens in the conservation of architectural heritage; An examination and assessment of existing practices in the historical fabric of Yazdنقشآفرینی مردم در حفاظت از میراث معماری؛ بررسی و آسیبشناسی رویههای موجود درزمینۀ بافت تاریخی شهر یزد122139140110.30480/aup.2025.5515.2188FAبهروزبهرامیدانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمیتراآزاداستادیار مرکز مستندنگاری، مطالعات معماری و مرمت، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20240929Public participation plays a pivotal role in the conservation of architectural heritage, particularly when governmental organizations encounter limitations in effectively addressing the complexities of preservation. Engaging local communities not only enhances the practical success of conservation initiatives but also fosters a deeper sense of belonging, ownership, and cultural appreciation among residents. However, evidence from studies conducted in Iran highlights significant shortcomings in integrating local communities into heritage conservation processes, with residents often marginalized or excluded from decision-making frameworks. Such exclusion undermines the potential for sustainable and inclusive conservation practices, raising critical questions about the effectiveness of existing approaches. This study examines the dynamics and challenges of public participation in the historic fabric of Yazd, a UNESCO World Heritage Site renowned for its extensive mudbrick architecture and rich cultural heritage. Adopting a mixed-methods approach, the research seeks to uncover the underlying issues that hinder effective collaboration between communities and governmental bodies. In the first phase, qualitative data were collected through 35 semi-structured interviews conducted with local residents and conservation experts. These interviews underwent reflective thematic analysis using Atlas.ti software, which facilitated the identification of initial codes, refinement of key themes, and discovery of barriers to meaningful public participation. In the second phase, a structured quantitative survey involving 300 respondents validated the qualitative findings. This survey assessed perceptions of the importance of the identified themes and explored the interrelationships among them. The findings reveal fundamental conflicts between the priorities of residents and those of governmental bodies. Residents expressed a strong commitment to preserving their living environments within the historic fabric and emphasized the importance of participatory decision-making processes that address their socio-economic needs alongside conservation efforts. However, governmental bodies adopted a preservationist approach, prioritizing the physical conservation of heritage structures while often neglecting socio-cultural and economic dimensions. This divergence has led to diminishing trust, reduced engagement, and the gradual outmigration of residents from the historic fabric. Moreover, the reliance on top-down decision-making, combined with limited financial resources and an overemphasis on tourism development, has exacerbated challenges in achieving sustainable and inclusive conservation strategies. Residents perceive these policies as misaligned with their daily realities and needs. The study underscores the urgent need for a paradigm shift toward community-based conservation models. Such models should balance the physical and human dimensions of heritage, integrate residents' voices into decision-making processes, and prioritize the socio-economic well-being of local communities. Collaborative frameworks, enhanced communication channels, and capacity-building initiatives are essential for empowering communities and fostering a shared commitment to conservation goals. Additionally, policy flexibility is critical to effectively address the diverse and evolving needs of stakeholders. While these findings provide valuable insights specific to Yazd, they also offer broader lessons for similar heritage contexts globally. Future research is encouraged to explore scalable frameworks for fostering genuine public participation, particularly in settings where conflicting interests between residents and governmental institutions prevail.تجربیات جهانی و منشورهای بینالمللی حاکی از آن است که مشارکت مردمی در حفاظت از میراث معماری، بهویژه زمانی که سازمانهای متولی در انجام کامل وظایف خود با محدودیت مواجه میشوند، راهکاری مؤثر و در دسترس است. دراینمیان، جذب جامعه محلی به فعالیتهای مربوط به حفاظت از میراث معماری، علاوهبر نتایج مثبت عملی، میتواند حس تعلق و ارزشگذاری به فرهنگ و تاریخ را درمیان مردم تقویت کند. بااینحال، بررسیهای انجامشده در کشور ما نشان میدهد که ساکنان محلی در فرایندهای حفاظت از میراث معماری کمتر دیده شده یا حتی نادیده گرفته شدهاند. در این پژوهش، با درنظر گرفتن شرایط خاص سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی شهر یزد، از رویکرد کیفی و روش تئوری زمینهای استفاده شده است. تحلیل تماتیک انعکاسی بهمنظور شناسایی آسیبها و چالشهای موجود در راه نقشآفرینی ساکنان در حفاظت از میراث معماری انجام گرفته و سپس اعتبارسنجی نتایج کیفی ازطریق یک پیمایش کمی با استفاده از پرسشنامه صورت گرفته است. نتایج نشان میدهد که یک تقابل چندوجهی میان ساکنان بافت تاریخی شهر یزد و نهادهای دولتی در فرایندهای حفاظت شکل گرفته است. این تقابلها به خروج تدریجی ساکنان از بافت تاریخی و نیز فرسایش و تحلیل توان اجرایی نهادهای دولتی منجر شده است.https://aup.journal.art.ac.ir/article_1401_add8d7f76c5bdc0c36a0eb1f10d0c629.pdf