دانشگاه هنر ایران نامه معماری و شهرسازی 2717-1299 12 25 2020 02 20 The Experience on the Decision-making Process of Urban Design Projects چگونگی تجربه فرآیند تصمیم‌گیری در پروژه‌های طراحی شهری 63 84 758 10.30480/aup.2020.758 FA سهیلا صادق زاده دکتری طراحی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، استان تهران، شهر تهران کورش گلکار استاد طراحی شهری، گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، استان تهران، شهر تهران علی غفاری استاد طراحی شهری، گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، استان تهران، شهر تهران آزاده لک استادیار طراحی شهری، گروه برنامه‌ریزی و طراحی شهری و منطقه‌ای دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، استان تهران، شهر تهران Journal Article 2018 09 25 In recent years, a significant number of urban design projects have been developed for the public spaces in Tehran aimed to create the optimal "quality" in urban environments. Despite the utilization of the urban design approach in the procurement process, lack of quality and non-realization (implementation) of these projects are considered as challenges of the urban management. The present study seeks to identify the obstacles to the realization of an optimal urban design by utilizing the experiences of Tehran municipality managers in the decision-making process of urban design projects. The method of this research is qualitative, based on "grounded theory" in data analysis, and theorizing. The study data were collected using semi-structured interviews with 25 managers of urbanism and architecture departments and technical managers of the consulting engineers. Sampling was continued until the theoretical saturation. For data collection, we have also used the written sources of projects implemented in recent years of the municipality of Tehran. The results of this study show that managers in the decision-making process have experienced lack of a durable and recognizable management strategy for preparation of urban design projects. This will lead to the unresolved urban problems, loss of the quality of the urban environment, social dissatisfaction, loss of spent financial resources, weakening power of consulting engineers, and expansion of non-transparent power relations between beneficiaries and stakeholders' groups. It seems that institutionalizing the urban design can respond to this challenge. Summarizing the opinion of the interviewees on their experience of decision-making of urban design projects shows that lack of a durable management strategy has been considered as the most challenging issue for urban design projects in Iran, and has seriously damaged project realization. One of the mechanisms for responding to this challenge is to use "new institutional theory" in order to institutionalize urban design knowledge at the level of public and governmental organizations meeting. In this case, urban design is demanded as a social behavior and obvious act in the body of society and at various public, private and governmental levels, seeking to promote the quality of the environment. Formation of its urban design institution as the controller and determiner of the behaviors of various actors can pave the way for higher realizing of urban design. This can be achieved through definition of social entity of urban design at the knowledge level, attitudes and learning to be with people, being process-focused, and ultimately conversion to behavior and norm at the level of public, private and governmental institutions. Moreover, considering the findings of this study, as the result of the interaction of the consequences of lack of a management strategy and lack of a place of urban design in the institutional approach, the actions carried out in the form of urban design projects in Iran can only operate at the level of informal expression of the design governance toolkit. Thus, it has not yet been as official tools in urban planning and urban management system. در سال‌های اخیر تعداد قابل توجهی پروژه طراحی شهری با هدف خلق «کیفیت» مطلوب، برای فضاهای همگانی تهران تهیه شده است. باوجود بهره‌گیری از رویکرد طراحی شهری در فرآیند تهیه، فقدان کیفیت و عدم تحقق‌پذیری این پروژه‌ها از چالش‌های مدیریت شهری محسوب می‌شود. پژوهش حاضر درصدد است با بهره‌گیری از تجارب مدیران شهرداری تهران در فرآیند تصمیم‌گیری پروژه‌های طراحی شهری به شناسایی موانع تحقق مطلوب آنها بپردازد. روش این پژوهش کیفی و مبتنی بر «نظریه زمینه‌ای» با استفاده از روش اشتراوس و کوربین (1998) در تحلیل داده‌ها و نظریه‌پردازی است. داده‌های مطالعه با مصاحبه نیمه ساختاریافته با 26 نفر از مدیران معاونت شهرسازی و معماری و مدیران فنی شرکت‌های مهندسان مشاور گردآوری شده که نمونه‌گیری تا اشباع نظری، ادامه یافته است. در گردآوری داده‌ها از منابع مکتوب پروژه‌های اجرا شده سال‌های اخیر شهرداری تهران نیز استفاده شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد مدیران در فرآیند تصمیم‌گیری، «فقدان راهبرد مدیریتی باثبات و تحقق‌پذیر جهت تهیه پروژه‌های طراحی شهری» را تجربه نموده‌اند. این امر به «حل نشدن مسائل شهری و افت کیفیت محیط شهری»، «عدم رضایتمندی اجتماعی»، «هدررفتن منابع مالی صرف شده»، «تضعیف توان مهندسین مشاور» و «گسترش روابط قدرت غیرشفاف میان گروه‌های ذی‌نفع و ذی‌نفوذ» منجر می‌شود. به نظر می‌رسد نهادینه کردن طراحی شهری از طریق شکل‌گیری ساختار و عاملیت می‌تواند پاسخگوی این چالش باشد.

https://aup.journal.art.ac.ir/article_758_169234ba3fe8fd9b66c6dbe7b183884a.pdf