دانشگاه هنر ایران نامه معماری و شهرسازی 2717-1299 3 5 2011 02 20 Capacity Development Assessment of Brownfield Areas in CBD of Qazvin (On the Basis of Infill Development Approach) سنجش ظرفیت توسعة فضاهای بدون استفاده در مرکز شهر قزوین؛ با تأکید بر رویکرد توسعه میان‌افزا 45 62 181 10.30480/aup.2011.181 FA مجتبی رفیعیان دانشیار دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس ناصر براتی استادیار دانشکده معماری ـ شهرسازی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) مرضیه آرام کارشناس ارشد شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2010 11 06 By increasing the population, articles and activities in cities, different and sometimes contradictory<br />solutions are expressed for urban development, in a way that usage of these solutions causes the<br />appearance of suburbs, country sides and vast immigration of villagers to cities etc. especially in the late<br />20th century. Continuation of this process not only causes urban sprawl and immethodical growth of city<br />in their surrounded lands and environment but also it induces the stunt of central district of traditional<br />cities and destroys the natural environment. But by appearance of new approaches of urban development<br />as a new urbanism literature like infill development, sustainable development and reusing of existing<br />facilities being considered. Therefore brown fields, vacant and abandoned lands especially in the middle<br />parts of cities or in the historical context - the fields that in spite of their location within the city, having<br />installation, under and up ground facilities and appropriate access to CBD, etc. hindered from<br />development and be vacant, abounded or useless - in recent years because of their high potentials are<br />considered by dealers and developers more than before. Some benefits of the mentioned approach is<br />absorbing growth in existing communities, reducing growth pressure on rural areas, providing efficient<br />use of lands, infrastructures, and services, and improving the quality of life in older communities. Infill<br />approach enhances the character, viability, and function of existing communities. Maintains or restores<br />spatial continuity to streetscapes, strengthens neighborhoods, respects historic preservation, and introduces<br />compatible uses that complement existing community attributes and needs. However, infill development<br />projects facing with Physical, Social, Regulatory, Economic infill projects that make their, uncertain and<br />expensive. In the face of these limitations, most developers avoid infill projects in favor of developments<br />that contribute to sprawl. Therefore in this paper, the capacity development of Brownfields, abandoned<br />areas and non-used ones in CBD of Qazvin will be assessed by hierarchical analyses (AHP), on the basis<br />of the standards and indices of infill development- as the research approach- that have been retrieved from<br />obtained methodology of global case studies. These indices that are prioritized according to their<br />importance include: readiness of land for development, the zoning regulation, economic factors, and<br />access to supporting services, access to communication networks and physical condition. Finally 23<br />identified lots were classified in 5 categories on the basis of their development capacity and it was<br />determined that the various social, economical, physical, management and environmental functions such<br />as downturn, loss of social tendency to development the properties by the owners and investors,<br />management challenges, loss of regional criteria, especial characteristics of some properties because of<br />their heritage property and etc., have caused formation of such spaces in CBD of city. Therefore by<br />examining the reasons of formation of these fields in the center of Qazvin, it will be cleared that the<br />highest development abilities are related to the limitations that have the most physical, economical, social<br />and environmental functions problems; and the largest development abilities are related to the lots that<br />have suitable condition in zoning regulation.<br /><br /> در پی افزایش روزافزون جمعیت و کالا و فعالیت‌ها در شهرها، راه‌حل‌های متفاوت و گاه متناقضی برای توسعه شهرها مطرح شد، که بهره‌گیری از این راه‌حل‌ها به شکل‌گیری حومه‌ها، حاشیه‌نشینی، مهاجرت گسترده روستاییان به شهرها و پیامدهایی از این دست، به‌ویژه در اواخر قرن بیستم، دامن زد. ادامه این روند، ضمن آنکه رشد پراکنده شهرها را در اراضی و محیط زیست اطراف‌شان موجب شد، زمینه بازماندن نواحی مرکزی شهرهای سنتی را نیز از جریان توسعه فراهم آورد؛ اما با مطرح شدن رویکردهای جدید توسعه شهری نظیر توسعه میان‌افزا، نگرش توسعه پایدار و استفاده از امکانات موجود در دستور کار قرار گرفت. بنابراین سطوح میان‌افزا ـ سطوحی که به‌رغم دارا بودن تأسیسات، تجهیزات زیرزمینی و روزمینی، و دسترسی مناسب به مراکز خدماتی شهر از جریان توسعه بازمانده و متروک و بی‌استفاده باقی مانده‌اند‌ـ طی سال‌های اخیر به سبب پتانسیل بالایی که دارند، بیش از پیش مورد توجه دلالان و بساز و بفروش‌ها قرار گرفته‌اند. بررسی دلایل شکل‌گیری چنین سطوحی در مرکز شهر قزوین، نشان داد که بالاترین قابلیت توسعه، به محدوده‌هایی مربوط می‌شود که بیشترین مشکلات را از لحاظ شاخص‌های کالبدی، اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی دارند و پلاک‌هایی که از لحاظ ضوابط و قوانین منطقه‌بندی شرایط مناسبی دارند، دارای بیشترین ظرفیت توسعه‌اند.     https://aup.journal.art.ac.ir/article_181_6ba07368683af8e0cd68f9d6ed0c853c.pdf